Zusammenfassung zeigen Zusammenfassung verbergen
Filosoof Svenja Flaßpöhler verdedigt het blijven in een lange relatie tegen het vooroordeel dat het saai of bekrompen zou zijn. In haar nieuwe boek en aan de hand van haar eigen ruim twintig jaar durende partnerschap betoogt ze dat liefde juist kan verdiepen als je niet te snel afscheid neemt.
Kieskracht boven de mythe van ‚de ware‘
Flaßpöhler wijst op een idee van Søren Kierkegaard dat ze essentieel noemt: het gaat niet primair om het vinden van één perfecte partner, maar om het Pathos der Wahl—de gepassioneerde keuze om met iemand een leven te willen delen, ook als er theoretisch andere mogelijkheden bestaan. Dat perspectief stelt de nadruk op een bewuste inzet in plaats van op een romantisch lot.
Black Doves onderscheidt zich als Netflix‑thriller met Keira Knightley
Je horoscoop voor vrijdag 6 november 2026
Ze waarschuwt tegelijk tegen idealisering. Niet elke langdurige relatie is deugdzaam; misbruik en geweld komen ook in vaste banden voor. Daarom is het cruciaal dat mensen altijd de mogelijkheid hebben om te vertrekken. Pas door die vrijheid ontstaat volgens haar een authentieke, vrije binding.
Een persoonlijke geschiedenis als achtergrond
Haar eigen levenslijn speelt een rol in haar opvattingen. Ze vertelt dat haar vader vertrok toen ze twee was en haar moeder het huis verliet toen zij veertien was; daarna groeide ze op bij haar stiefvader. Haar moeder had haar ooit aangeraden niet te trouwen en geen kinderen te krijgen, als route naar onafhankelijkheid. Flaßpöhler zegt dat afzetten tegen zo’n advies tijdelijk kan motiveren, maar geen stevig fundament is voor een duurzame relatie.
Tegelijk plaatst ze zulke familiedynamieken in een bredere context: vroeg gevormde bindingsangsten en overgenomen rollen beïnvloeden hoe iemand relateert en welke keuzes men later maakt.
Intimiteit, seksualiteit en herstel van verlangen
Voor haar was ouderschap een breukpunt. Na de geboorte van haar kinderen verloor ze tijdelijk interesse in seksualiteit en voelde ze zich — naar eigen zeggen — lustloos. Ze onderzocht historische ideeën over de moeder als morele hoeder van het gezin en herkende hoe cultuur verwachtingen kan vormgeven.
Het terugvinden van verlangen kwam volgens haar niet alleen door rationele inzichten, maar ook via haar partner. In het vertrouwen dat ze altijd nee kon zeggen, durfde ze zich weer open te stellen. De vrijheid om grens te trekken maakt het mogelijk om daarna opnieuw en vrijwillig te kiezen. Voor haar is seksualiteit de kern van menselijke intimiteit, een tegenstelling tot het alledaagse nutdenken: het is doelvrije overgave.
Open relaties en de grens van het innerlijke
Flaßpöhler verwerpt niet het recht van mensen om alternatieve relatievormen te kiezen. Maar ze vraagt zich af hoe het innerste — die beschermende privésfeer — behouden blijft wanneer derden structureel deel uitmaken van een relatie. Intimiteit veronderstelt volgens haar een onderscheid tussen binnen en buiten.
Ze erkent een paradox: jaloezie kan pijnlijk zijn, maar ook signaleren dat de ander begeerlijk blijft. Derden kunnen een relatie opnieuw verrassen en soms juist lucht geven. Die spanning ziet ze niet eenduidig als negatief.
Crises, tolereren en samen groeien
Een diep conflict tijdens de pandemie bracht haar en haar man volgens eigen zeggen even naar het breekpunt. De ruzie bleek wortels te hebben in lang verleden pijn. Door tijd te nemen en te proberen het achterliggende probleem te doorgronden, vonden ze een uitweg. Dat proces hief hun relatie naar een andere, hogere laag.
Verder benadrukt ze een leerpunt: leren omgaan met onverenigbaarheden, niet meteen in vijandigheid te vervallen en ruimhartigheid te oefenen, kan een relatie versterken. Soms betekent houden van ook verdragen wat niet samenvalt.
Kijk op de komende jaren
Flaßpöhler en haar partner zijn nu begin vijftig. Ze hoopt op een fase waarin de inspanningen vruchten afwerpen: minder kinderzorg en meer stabiliteit in het werk scheppen opnieuw ruimte voor het koppel. Die tijd wil ze niet laten opslokken door alledaagse taken, maar als kans zien om het gezamenlijke verleden te vieren en aandacht te geven aan wat nog komen kan.
Haar boek „Zusammenbleiben – von der Freiheit fester Bindungen“ (25 euro, Klett Cotta) verbindt persoonlijke ervaring met filosofische reflectie en werkt daarmee het debat over trouw, keuzevrijheid en duurzaamheid in relaties verder uit.
