Zusammenfassung zeigen Zusammenfassung verbergen
Katrin (44) zorgt al tien jaar voor haar moeder, die zowel aan **dementie** als **Parkinson** lijdt. Als oudste van drie regelt ze alles rondom de zorg, maar neemt ze geen verpleegkundige taken over — en ontdekte daardoor een onverwachte nabijheid.
Een dieptepunt aan de Elbe
Een uitstapje naar een café aan de Elbe blijft haar bij. Ik had mijn moeder in haar rolstoel naar het drukke etablissement gereden. Toen ik even terugliep na het bestellen, zagen mensen hoe hevig haar handen trilden door Parkinson. De blikken van omstanders waren voelbaar.
Black Doves onderscheidt zich als Netflix‑thriller met Keira Knightley
Je horoscoop voor vrijdag 6 november 2026
Eerst schaamde ik me, daarna werd ik boos. Waar waren al die mensen met kwetsbare familieleden die gewoon mee naar buiten gaan? Het moment maakte voor mij zichtbaar hoe taboe kwetsbaarheid soms nog is.
Tien jaar zorg, duidelijke keuzes
Ik organiseer inmiddels al een decennium alles rondom haar gezondheid en welzijn. Eerst woonde ze in een dementiewoonvorm, later in een verpleeghuis. Dat ik haar twee keer per week bezoek, snappen veel mensen niet. Ik kan het wel begrijpen, maar het verbaast me dat het zo’n gevoelig onderwerp is.
Toen zelfstandig wonen niet meer ging, overlegden mijn twee broers en ik. We vroegen het haar zelf en zij koos ervoor om naar mij in Hamburg te komen. Als oudste dochter werden praktische betrouwbaarheid en eerdere rolverdeling doorslaggevend. Vanaf het begin was voor mij duidelijk: ik zou haar niet thuis volledig verplegen.
Afstand die dichterbij brengt
Onze relatie was vroeger niet warm. Ze was een strenge vrouw. Ik vertrok al vroeg om te studeren en ging later met mijn man ver weg wonen. Daardoor vond ik moederlijke warmte vaak bij vriendinnen, niet bij haar.
Het loslaten van verwachtingen maakte het mogelijk mijn moeder anders te ontmoeten. Omdat ik haar niet lichamelijk verzorgde, ontstond ruimte voor gesprekken en herinneringen. We keken veel naar oude foto’s. Zij beantwoordde vragen over haar leven die voor mij veel helderheid brachten. Zo werd haar verhaal voor mij één samenhangende levenslijn — iets wat wellicht niet mogelijk was geweest als ik alle dagelijkse zorg op me had genomen.
Kracht, grenzen en kleine momenten
Zorgen kost veel energie. Haar toestand verandert continu. Vaak dacht ik: ik kan niet meer. Toch ging het meestal door, mede dankzij steun van mijn man, mijn kinderen, een vriendin en een kennis van mijn moeder.
Ik lette steeds op wat ze nog zelf kon beslissen en wat haar vreugde bracht. In de WG bestelde ze veel uit een postordercatalogus — een poging tot normaliteit. Veel bestellingen heb ik geannuleerd of teruggestuurd.
Drie jaar nam ik pauze van mijn baan als docent; inmiddels werk ik weer. Mijn moeder is nu zeer zwak en ligt bijna voortdurend. Ons contact verloopt grotendeels non-verbaal, via aanrakingen en gebaren. We wachten samen op het einde. Daardoor ontstond een rust waaraan de ziekte eerder geen ruimte liet.
Soms geven die bezoeken mij juist opnieuw houvast. Het is een vreemde, maar ook dankbare ervaring om te voelen dat we hier samen zijn aangekomen.
*Dit artikel werd oorspronkelijk in 2022 gepubliceerd.
Door Anne Otto — Bron: Brigitte
