Zusammenfassung zeigen Zusammenfassung verbergen
Waar zijn de publieke kussen gebleven en waarom valt het tegenwoordig juist op als een stel elkaar hartstochtelijk zoent? Steeds meer signalen wijzen erop dat intieme lichamelijkheid in openbare ruimtes afneemt — en dat heeft zowel persoonlijke als sociale gevolgen.
Een kleine observatie, een groot gevoel
Onlangs zei Gen‑Z‑journaliste Jasmine M’Barek in haar podcast dat zij al lange tijd geen jonge koppels meer in het openbaar heeft zien vrijen. Dat herinnert eraan hoe vanzelfsprekend zulke taferelen vroeger leken: op het schoolplein, bij dorpsfeesten of op een parkbank.
Nieuwe kleur voor sieraden wordt modetrend in 2027, niet goud, zilver of rosé
Televisieseries over seks: 35 titels behandelen begeerte
Zelf kan ik me nog precies één moment herinneren: ongeveer twee weken geleden zag ik bij een stoplicht een innige kus. Het viel op — niet alleen omdat ik me het moment nog voor de geest kan halen, maar ook omdat het paar er volgens mij ruim boven de vijftig was. Waarom lijken jongeren zulke momenten te vermijden?
Onderzoek laat een daling zien
Er zijn cijfers die de indruk ondersteunen. Een recente YouGov-enquête, in opdracht van het mondverzorgingsmerk Waken, geeft aan dat meer dan een derde van de Britse volwassenen zegt minder in het openbaar te zoenen dan vijf jaar geleden. Ongeveer een derde meent dat zoenen in het algemeen minder gebruikelijk is geworden. De perceptie is vooral sterk onder 18‑ tot 24‑jarigen.
Dat sluit aan bij bredere trends: steeds meer mensen zijn alleenstaand, jongere generaties rapporteren minder seks dan eerdere cohorten en sommige studies signaleren een grotere risicomijdendheid in het dagelijks gedrag.
Kussen vraagt nabijheid — en die verandert
Een verklaring ligt in de verschuiving van sociale ontmoetingsplaatsen. Waar ontmoetingen vroeger vaak fysiek en ongedwongen waren, speelt veel sociale interactie nu online. Flirten en het begin van een relatie vinden regelmatig plaats via apps en chats.
Volgens de sociaaltheoretica Sarah Stein Lubrano — geciteerd in The Guardian — spreken mensen minder met onbekenden en vragen ze elkaar minder snel om een date. Ze wijst erop dat kussen vaardigheden vergt zoals het lezen van mimiek en lichaamstaal, signalen die kunnen verbleken als we vooral via schermen oefenen.
Lubrano waarschuwt bovendien dat dit verlies niet louter romantisch van aard is: „De daling zou ons moeten verontrusten, niet omdat iedereen in een romantische relatie moet zitten, maar omdat het wijst op minder sociale contacten, minder binding en minder erbij horen.“
De angst voor publieke onthulling
Een andere factor is zichtbaarheid. Foto’s en video’s circuleren snel. Dat verandert de prijs van publieke intimiteit: een onverwachte kus kan binnen korte tijd een beeld voor duizenden worden.
De zogenoemde Kiss‑Cam-effecten maken dit concreet. Een voorbeeld dat veel aandacht kreeg: tijdens een concert werden twee mensen door de Kiss‑Cam in beeld gebracht; hun omhelzing leidde later tot verlies van zowel privé‑ als werkposities. Zulke verhalen maken voorzichtigheid begrijpelijk.
Wat betekent dit voor de openbare ruimte?
De terughoudendheid rond fysieke tederheid in het openbaar weerspiegelt grotere veranderingen in hoe mensen relaties en sociale verbondenheid organiseren. Voor sommige mensen is minder openbare intimiteit geen verlies; voor anderen voelt het als een verarming van spontane sociale nabijheid.
Of publieke kussen ooit weer zo gewoon worden als vroeger, is onzeker. Voor nu blijkt uit observaties en enquêtes dat het fenomeen afneemt — en dat dit meer zegt over hoe we met elkaar omgaan dan alleen over romantiek.
